Sportowe auta

Ciekawostka na rynku motoryzacyjnym i ewenement wśród aut sportowych – Porsche Cayman z centralnie umieszczonym silnikiem. Jego nazwa pochodzi od gatunku zwierząt, kajmanów, których wygląd był inspiracją dla projektantów tego modelu.

Wprowadzony na rynek w 2006 roku jako wersja późniejszej generacji Boxtera z czasem stał się samodzielnie funkcjonującym modelem. Sześciocylindrowy silnik typu bokser jest udoskonaloną wersją tego, który można było znaleźć w modelu Boxter S – przy okazji zwiększono jego pojemność i zaimplementowano zmienny czas otwierania zaworów.

Auta były dostępne z różnymi wersjami skrzyni biegów: triptonic, 5-biegowa manualna i automatyczna oraz 6-biegowa manualna. Ta druga jest standardem dla podstawowej wersji Porsche Caymana, a ostatnia jest podstawą dla wersji S.

Delikatne i opływowe kształty w połączeniu z nieco zadziorną linią były sporą konkurencją dla kilku modeli Lotusa, BMW i Audi TT. Maksymalne osiągi wersji podstawowej Caymana to 6,1s do setki, maksymalna prędkość 258 km/h, a wersji S 5,4/s i 275 km/h max.

W 2006 roku zaprezentowano udoskonaloną wersje wystawionego dwa lata wcześniej prototypu modelu GT, oznaczonego symbolem 980.

Ten dwudrzwiowy roadster, ważący 1380 kg posiada sześciobiegową, manualną skrzynię biegów i osiąga do 330 km/h przy mocy 612km/8000 obrotów na minutę. Sprzedano go w ilości mniejszej niż zakładano – 1111 egzemplarzy przy planowanych 1500, większość z nich powędrowała do USA. Chociaż zainteresowanie tymi autami było spore, firma postanowiła poświęcić się pracom nad kolejnymi modelami.

Porsche Carrera GT przyspiesza do 100 km/h w 3,9 s, posiada 92-litrowy zbiornik paliwa (pojemność silnika zwiększono do 5733 cm?, w prototypie była ona mniejsza). Posiada duże wloty powietrza, które umożliwiają chłodzenie silnika. Niektóre elementy z innych materiałów (m.in. drewniana gałka zmiany biegów) zostały po pierwszym roku produkcji zastąpiono włóknem węglowym.

Pierwszy model przeznaczony do sprzedaży komercyjnej pojawił się na rynku 31 stycznia 2004 roku i kosztował niespełna 415.000 dolarów. Był dostępny w pięciu podstawowych kolorach: czerwonym, żółtym, czarnym, srebrnym i szarym.

Pierwsza generacja tego modelu została wypuszczona na rynek pod koniec 1996 roku. Samochód był napędzany 2,5-litrowym silnikiem sześciocylindrowym. Cztery lata później zwiększono pojemność silnika do 3,2 litra dla wersji S i 2,7 dla modelu standardowego.

W 2005 roku Porsche zaprezentowało nową generację Boxterów typu 987, które okazały się bardziej wydajne i ciekawsze pod względem konstrukcyjnym i wizualnym. Wszelkie zmiany, jakie wprowadzano później miały wyłącznie charakter kosmetyczny i miały na celu zwiększenie mocy silnika.

Produkcję rozpoczęto w Stuttgarcie, później przeniesiono ją do Finlandii. Był najlepiej sprzedającym się modelem Porsche do czasu wprowadzenia na rynek modelu Cayenne.

W wyglądzie pierwszych modeli Boxtera możemy zauważyć wyraźne wpływy inspiracjami modelami Spyder oraz Speedster. Późniejsza współpraca z Toyotą doprowadziła do spadku kosztów produkcji, a co za tym idzie także zwiększenia dostępności tych samochodów.

Ciekawostką jest to, że w modelu M96 silnik znajduje się w połowie auta, a nie z tyłu, jak we wszystkich modelach linii 911.

Zaprojektowany przez Norberta Singera i zbudowany przez Porsche w 1982 z myślą o Mistrzostwach Świata FIA, mając na względzie nowe przepisy, uniemożliwiające dalsze wykorzystywanie modelu 936, który święcił triumfy na torach w latach poprzednich. Samochód miał być cięższy – minimalna waga miała wynosić 800kg.

Auto posiada tradycyjną, pięciostopniową skrzynię biegów i dwusprzęgłową przekładnię. Jest pierwszym modelem, wypuszczonym przez Porsche, który miał wykorzystywać aerodynamiczne właściwości podłoża – jego kształt zaprojektowano tak, by stawiał możliwie jak najmniejszy opór powietrza, a co za tym idzie mógł osiągać większą prędkość. Jednocześnie był obiektem testów, które zaowocowały stworzeniem modelu 962, który ostatecznie zastąpił je na torach w 1985 roku.

Wcześniej Porsche 956 święciło triumfy na europejskich torach i biło rekordy prędkości, ale firma wciąż borykała się z problemem niedostatecznego poziomu bezpieczeństwa kierowców.

Samochód po raz ostatni pojawił się na torze w 1986 roku.

„Bergspyder” został zaprojektowany i wyprodukowany przez Porsche w 1968 roku jako auto przeznaczone do udziału w górskich wyścigach. Był stosunkowo krótko produkowanym modelem, ale w swojej kategorii odniósł spory sukces.

Wcześniejsze triumfy Porsche z modelami 910, 907 i 908 z lat 1966-67 mogły się zakończyć w związku z ostrą konkurencją ze strony Ferrari. Główny inżynier, Ferdinand Piëch natychmiast zabrał się do prac nad nowocześniejszym, lżejszym i szybszym samochodem, który pokona Ferrari. Efektem jego wysiłków jest właśnie model 909 – a jednocześnie jedno z pierwszych aut wykonanych w całości z tworzyw sztucznych, które dzięki temu stało się ultralekkie – tylko 385 kg.

Kierowcy chętniej wybierali o rok starszy model 910, a swoistym „gwoździem do trumny” dla Bergspydera stał się wypadek Ludovico Scarfiottiego, który w trakcie wyścigu stracił kontrolę nad pojazdem, wypadł z drogi, uderzył w drzewa i zmarł w drodze do szpitala.

Mimo tego, że winą za wypadek obarczano niewłaściwą konstrukcję (wady przepustnicy), w 1969 model 909 bardzo często pojawiał się na wyścigach.

Dla tego kompaktowego roadstera stworzono trzy generacje aut – R170, R171 i R172 – ten ostatni pojawił się w sprzedaży w 2011 roku. Jest jednym z pierwszych modeli z nowoczesnym składanym dachem w wersji cabrio.

Nazwa SLK jest krótką charakterystyką tego, co chcieli osiągnąć projektanci: Sportlich, Leicht und Kurz (niem. „Sportowy, lekki i krótki”) tworząc model, który miał konkurować z Porche Boxter i BMW Z3. Cieszył się olbrzymim zainteresowaniem – w pierwszym roku sprzedał się w 55 tysiącach egzemplarzy (w kolejnych latach ponad 310 tysięcy).

Nowatorstwo w konstrukcji dachu Mercedesa SLK polega na tym, że składa się on z dwóch połówek, połączonych kinematycznym mechanizmem, który blokuje się w czasie jazdy ze złożonym dachem. Plastikowe rolety odgradzają powierzchnię bagażnika od tej, która jest potrzebna do schowania dachu. Stalowe elementy pozwalają na szybkie i sprawne rozkładanie i chowanie dachu, a jednocześnie zapewniają maksymalny komfort, porównywalny z jazdą klasycznym coupé, co czyni go jednym z najpraktyczniejszych w swojej klasie.

Koncepcyjny model przedstawiony na Tokio Motor Show w 1997 roku opierał się w dużej mierze na technologii wykorzystywanej w produkcji Mercedesa klasy S. Kilkukrotnie nagradzany ma zostać wycofany z produkcji w roku 2013.

Maybach 57 i 62 to w rzeczywistości bardzo do siebie zbliżone modele jednych z najbardziej luksusowych samochodów świata (ceny zaczynające się od 420 tysięcy funtów za podstawowy model), szybkie, o idealnej linii, w pełni zautomatyzowane, wyposażone w system nawigacji z funkcją rozpoznawania głosu, klimatyzacją, masażem zamontowanym w siedzeniach, elementy z najlepszej jakościowo skóry i sprzęt hi-fi  wysokiej klasy. Elektroniczne ograniczenie uniemożliwia osiąganie prędkości większej niż 300 km/h.

Maybach 57 przyspiesza do setki w 4,5 sekundy, co jak na jego ciężar i rozmiary (a zwłaszcza fakt, że jest samochodem czteroosobowym) jest niesamowicie dobry wynikiem.

Firma oferuje różne opcje dodatkowego wyposażenia, które spełni oczekiwania poszczególnych klientów. Sprzedaż utrzymuje się na poziomie 63-166 sprzedanych modeli rocznie (rekord z 2004 – 244 egzemplarze).

Ten dwuosobowy samochód sportowy jest produkowany od 1995 roku. Był sporą konkurencją dla modelu Alfa Romeo 8C Competizione i Porsche Cayman. Może się poszczycić bardziej ekstrawagancką linią i kolorystyką.

Wykonane w całości z lekkich stopów i wytłoczek aluminiowych waży tylko 723 kilogramy auto zaprezentowało nowoczesną technologię konstrukcji silnika, który dzięki zastosowaniu podwójnego wałka rozrządu i mokrych tulei cylindrowych, która zapewnia mu możliwie jak największą zwartość. Kolejna seria zaproponowała samochody nieco cięższe, ale wciąż zdolne do dużych osiągów, a jednocześnie silnie nastawione na łatwość prowadzenia. Jej wprowadzenie wymusiła zmiana przepisów bezpieczeństwa dla samochodów europejskich w 2000 roku.

Do roku 2008 wprowadzono kilka dodatków dla tego modelu. Obecnie możemy spotkać różne wersje Elise, nastawione na większą przyczepność, prędkość lub manewrowość. Auto było kilkukrotnie nagradzane i wybierane jako samochód roku.

Ciekawostką może być fakt, że nazwa modelu jest imieniem wnuczki Romano Artioliego, właściciela Lotusa i Bugatti.

Stosunkowo niewielkie, dwuosobowe auto sportowe, które zostało wyprodukowane w największej ilości egzemplarzy (ponad 10 tysięcy w pierwszych siedmiu latach produkcji). Oferuje dwie opcje sześciobiegowej skrzyni biegów: konwencjonalną i półautomatyczną elektro-hydrauliczną, która pozwala na szybszą ich zmianę.

Na Mistrzostwa Świata w 2005 Lamborghini zaproponowało sporo innowacji dla tego modelu – w dużej mierze po to, by zamknąć usta krytykom, którzy dopatrywali się w nim sporu wad technicznych. Auto zyskało bardziej sportowy wygląd oraz specjalne klapy, które umożliwiały zmniejszenie emitowanego hałasu w obrębie miasta. Dodatkowo obniżono zawieszenie, co znacznie zwiększyło osiągi auta i poprawiło dźwięk w momencie osiągania maksymalnej prędkości (od 314 km/h).

Kolejne wersje uzyskiwały coraz drapieżniejszy wygląd (ostre linie karoserii), a wnętrze dążyło do pełnego zautomatyzowania. Najtańsze modele były dostępne w cenie 200 tysięcy euro. Najnowsza wersja Gallardo w limitowanej, dwukolorowej edycji z silnikiem V10.

Ten model odebrał koronę najszybszego samochodu świata Ferrari F40 z wynikiem 325 km/h, pobijając rekord o jeden kilometr. Wprowadzone jako model, który miał zastąpić Lamborghini Coutach. Pierwsze modele sprzedawano za 240 tysięcy dolarów, posiadały moc 492 koni mechanicznych.

Trzy lata po premierze wprowadzono na rynek nowszą wersję VT, tym razem model był wyposażony w napęd na 4 koła, a prędkość maksymalna wzrosła do 326 km/h. Kolejne lata przyniosły wersję lżejszą i bardziej sportową wersję Lamborghini Diablo SE30 w limitowanej edycji 150 egzemplarzy a jego prędkość znów wzrosła. Co ciekawe przez pierwsze dziesięć lat produkcji w żadnym z modeli Diablo nie zamontowano kontroli trakcji i systemu ABS. W ostatnich latach produkcji zrezygnowano z chowających się lamp i zastąpiono je stałymi.

Diablo GT z maksymalną prędkością 338km/h wyprodukowano w ilości 83 egzemplarzy, GT1 i GT2 sprzedano jako pojedyncze sztuki, ponieważ nie było większego zapotrzebowania na tak szybkie i mocne wersje Lamborghini, tym bardziej, że charakteryzowały się bardzo ostrymi, agresywnymi kształtami.